Του Βασίλη Αργυράκη*
Διαβάζουμε στην φωτογραφία το πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας, “Ανεξέλεγκτες οι αυξήσεις στα ενοίκια”. Κοιτάμε λίγο πιο προσεκτικά την ημερομηνία του Φύλλου και βλέπουμε 4 Ιανουαρίου 1991!
Δεν είναι κεραυνός εν αιθρία! Για όσους ήταν νέοι τότε και αναζητούσαν στέγη προς ενοικίαση, για όσους δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου και όσοι παρακολουθούν τη στατιστική εξέλιξη των τιμών πωλήσεων ακινήτων ή ενοικίων, γνωρίζουν ότι από τη δεκαετία του 70 και μετά (με εξαίρεση τη δεκαετία του 2010) ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, η ετήσια, αλματώδη αύξηση των τιμών ήταν σταθερό φαινόμενο.
Κάθε χρόνο, τα τελευταία 40 χρόνια στη δημόσια συζήτηση είχαμε πρωτοσέλιδα για το πόσο ακρίβυνε η φοιτητική στέγη, για ότι ένα ζευγάρι νέων έπρεπε να δίνει σχεδόν το 50% του οικογενειακού εισοδήματος για να βρει διαμέρισμα και οι εποχικοί γιατροί, καθηγητές και άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι αναγκάζονταν να ξεσπιτώνονται κάθε Ιούνιο στα νησιά.
Και όλα αυτά συνέβαιναν τις δεκαετίες που υπήρχε οικοδομικός οργασμός, Οργανισμός Εργατικής Εστίας, οι τράπεζες μοίραζαν αφειδώς στεγαστικά δάνεια και δεν υπήρχε βραχυχρόνια μίσθωση. Και ύστερα ήρθε το 2008. Οι τιμές καταρρεύσαν, σταμάτησε η οικοδομική δραστηριότητα, ξενιτεύτηκε το 10% του ενεργού πληθυσμού, το 35% της κοινωνίας ήταν άνεργο και οι ιδιοκτήτες σε αρκετές περιπτώσεις δεχόντουσαν σχεδόν μηδενικό ενοίκιο, αρκεί να πλήρωνες λογαριασμούς και κοινόχρηστα.
10 χρόνια “καλομάθαμε” σε στασιμοπληθωρισμό…
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Capital.gr