Μα είχαμε και τότε «κρίση»; Είχαμε κρίση τις δεκαετίες που υπήρχε οικοδομικός οργασμός, λειτουργούσαν φορείς εργατικής κατοικίας, οι τράπεζες χορηγούσαν στεγαστικά δάνεια και δεν υπήρχε βραχυχρόνια μίσθωση; Μήπως τελικά η ακριβή στέγη είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα;

Μήπως σε όλη την Ευρώπη από τη δεκαετία του ‘70 και μετά υπήρξε συνεχής άνοδος τιμών πωλήσεων και ενοικίων που ξεπερνούσε κατά πολύ τον πληθωρισμό; «Φωτεινή» εξαίρεση η χώρα μας που για πρώτη φορά την περασμένη δεκαετία έπεσαν οι τιμές, άσχετα βέβαια αν δεν είχαμε δουλειά για να πληρώσουμε ακόμη και αυτά τα χαμηλά ενοίκια.

Η χρήση λοιπόν του όρου «κρίση» εκτός ότι είναι λανθασμένη, καθώς πρόκειται για ένα διαχρονικό πρόβλημα των μεγάλων αστικών κέντρων, είναι και αποπροσανατολιστική, γιατί υπονοεί ότι θα διαρκέσει για ένα μικρό χρονικό διάστημα και ότι υπάρχει λύση.

Το κράτος αποφάνθηκε ότι η «λύση» είναι περιορισμοί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις και επιδόματα στέγης σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών. Όμως οι περιορισμοί,όπου και να μπήκαν, δεν έφεραν καμία μείωση. Στη Βαρκελώνη, με απαγορεύσεις από το 2014 και μείωση των ακινήτων στη βραχυχρόνια κατά 50%, η σωρευτική αύξηση των ενοικίων ανήλθε στο 72%! Τα επιδόματα (για λίγους) είναι άμεση παραδοχή ότι οι τιμές δεν πρόκειται να πέσουν. Η συνεχής επένδυση κεφαλαίων σε γη και στέγη είναι επίσηςξεκάθαρος δείκτης ότι οι τιμές θα συνεχίσουν την άνοδο (πολλαπλάσια του πληθωρισμού).

Στις 9/9/2026 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όρισε τους εκπροσώπους για την επιτροπή σχεδιασμού και έθεσε σε διαβούλευση την Πολιτική για «Προσιτή Στέγη». Ουσιαστικά αναγνωρίζεται ότι υπάρχει διαχρονικό πρόβλημα πρόσβασης ενός μέρους της κοινωνίας σε προσιτά ενοίκια ή δάνεια για σπίτια.

Εκπροσωπώντας την χώρα μας σε μια από τις επιτροπές που θα παρέχει στοιχεία για να δημιουργηθεί η Πολιτική προσιτής στέγης, διαπίστωσα ότι κανένας δεν κάνει χρήση του όρου «κρίση». Όλες οι χώρες προσέρχονται με έρευνες και στοιχεία και η βραχυχρόνια μίσθωση δεν είναι καν στο επίκεντρο.

Προτεραιότητα έχει η διαχείριση προβλημάτων, όπως για παράδειγμα στην Ολλανδία, όπου,στις περισσότερες περιοχές, δεν μπορούν να πέσουν άμεσα νέα ακίνητα στην αγορά γιατί υπάρχει αναμονή ενός χρόνου για σύνδεση στο ηλεκτρικό δίκτυο (μου θύμισε τις ένδοξες μέρες της αναμονής γραμμής στον ΟΤΕ).

Η αύξηση του πληθυσμού και των μεταναστευτικών κυμάτων, η επενδυτικοποίηση των ακινήτων, τα κλειστά ακίνητα (20% του οικιστικού αποθέματος της Ευρώπης ) και πολύ απλά η έλλειψη χώρου είναι τα κύρια θέματα προς αντιμετώπιση.

Εμείς εδώ στρέψαμε τη προσοχή του κοινού στο αφήγημα περί κρίσης, θέσαμε ως κύριους ένοχους για τις αυξήσεις το «Airbnb»και τους «Ξένους που μας παίρνουν τα σπίτια», αλλά κανείς δεν παρουσιάζει στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή τη θέση.

Δεν ασχολούμαστε με λεπτομέρειες περί αναθέρμανσης της οικονομίας, πληθωρισμού, κλειστών ακινήτων, αλλά με το αφήγημα ότι «γέμισε το Κουκάκι με κλειδοθήκες» και ότι «επενδυτές τρίτων χωρών έχουν πάρει την μισή Ομόνοια».

Κανείς δεν απαιτεί από τις τράπεζες….Διαβάστε το πλήρες άρθρο στο ΑΠΕ